Multimetre: Farklı Nesneler İçin Çeşitli Ölçüm Teknikleri
1. Hoparlörleri, kulaklıkları ve dinamik mikrofonları test etme: R×1Ω aralığını kullanın. Bir probu bir uca bağlayın ve diğer ucunu diğer probla temas ettirin. Normalde net ve yüksek bir "da" sesi duyulacaktır. Eğer ses duyulmuyorsa bu bobinin kırıldığını gösterir. Sesin küçük ve tiz olması bobin sürtünme sorunu olduğunu gösterir ve kullanılamaz.
2. Kapasitansın Ölçülmesi: Direnç ayarını kullanın, kapasitans değerine göre uygun bir aralık seçin ve elektrolitik kapasitörler için ölçüm sırasında siyah probun kapasitörün pozitif terminaline bağlanması gerektiğini unutmayın. ① Mikrodalga-seviyesindeki kapasitörlerin kapasitansının tahmin edilmesi: Bu, deneyime dayalı olarak veya işaretçi salınımının maksimum genliğine göre karar verilerek aynı kapasitedeki standart bir kapasitöre başvurularak yapılabilir. Kapasiteler aynı olduğu sürece referans kapasitörünün aynı voltaj değerine sahip olması gerekmez. Örneğin, 100μF/250V kapasitörün kapasitansını tahmin etmek için referans olarak 100μF/25V kapasitör kullanılabilir; işaretçi aynı maksimum genlikle sallandığı sürece kapasitelerin aynı olduğu sonucuna varılabilir. ② Pikofarad-seviyesindeki kapasitörlerin kapasitansını tahmin etme: R×10kΩ ayarını kullanın, ancak bu yalnızca 1000pF'nin üzerindeki kapasitörleri ölçebilir. 1000pF veya biraz daha büyük kapasitörler için ibre hafifçe sallandığı sürece kapasitansın yeterli olduğu düşünülebilir. ③ Bir kapasitörün sızıntı yapıp yapmadığının test edilmesi: 1000μF'nin üzerindeki kapasitörler için, bunları hızlı bir şekilde şarj etmek ve kapasitansın ön tahminini yapmak için önce R×10Ω ayarını kullanın. Daha sonra bir süre ölçüme devam etmek için R×1kΩ ayarına geçin. Bu noktada işaretçi orijinal konumuna dönmemeli, ∞'da veya ona çok yakın bir yerde durmalıdır. Aksi halde sızıntı olayı yaşanır. Kapasitansı onlarca mikrofaradın altında olan bazı zamanlama veya salınımlı kapasitörler için (renkli bir TV'nin anahtarlama güç kaynağındaki salınımlı kapasitör gibi), sızıntı özellikleri çok kritiktir. Sızıntı olduğu sürece kullanılamazlar. Bu durumda R×1kΩ ayarıyla şarj ettikten sonra R×10kΩ ayarına geçerek ölçüme devam edin. Benzer şekilde işaretçi ∞'da durmalı ve orijinal konumuna dönmemelidir.
3. Devredeki diyotların, triyotların ve zener diyotların kalitesinin test edilmesi: Pratik devrelerde, triyotların öngerilim dirençleri veya diyotların ve zener diyotların çevresel dirençleri genellikle büyüktür, çoğunlukla yüzlerce veya binlerce ohm düzeyindedir. Bu nedenle, -devredeki PN bağlantılarının kalitesini test etmek için bir multimetrenin R×10Ω veya R×1Ω aralığını kullanabiliriz. Devrede ölçüm yaparken, PN bağlantısını test etmek için R×10Ω aralığını kullanmak net ileri ve geri özellikler göstermelidir (ileri ve geri direnç arasındaki fark çok önemli değilse, ölçüm için R×1Ω aralığına geçebilirsiniz). Genel olarak ileri direnç, R×10Ω aralığında ölçüldüğünde 200Ω civarında, R×1Ω aralığında ölçüldüğünde ise 30Ω civarında göstermelidir (farklı sayaç türlerine bağlı olarak küçük farklılıklar olabilir). Ölçülen ileri direncin çok yüksek veya ters direncin çok düşük olması PN bağlantı noktasında sorun olduğunu ve dolayısıyla transistörün arızalı olduğunu gösterir. Bu yöntem, arızalı transistörleri hızlı bir şekilde tanımlayabildiğinden ve hatta tamamen arızalanmamış ancak özellikleri bozulmuş transistörleri bile tespit edebildiğinden bakım için özellikle etkilidir. Örneğin, bir PN bağlantısının ileri direncini düşük bir direnç aralığı kullanarak ölçerseniz ve çok yüksek bulursanız, lehimleyip yaygın olarak kullanılan R×1kΩ aralığını kullanarak tekrar ölçerseniz, yine de normal görünebilir. Ancak aslında bu transistörün özellikleri bozularak düzgün veya stabil çalışamaz hale geldi.
